ĐORĐE KADIJEVIĆ   SIMBOLIZAM ZORANA MUJBEGOVIĆA

 


SIMBOLIZAM ZORANA MUJBEGOVIĆA

Simbolička pseudo - figuracija slikara Zorana pojavila se u godinama proteklih decenija kao estetika "nove slike", čiji impuls za oslobađanjem emocionalnog i elementarnog izraza  predstavlja poslednji poziv za pomoć umirućoj avangardi. To je ista avangarda koja se deceniju ranije zalagala za dekadenciju rane konceptualne umetnosti i osmislila „novu praksu“.
Nakon što je završila svoj rad s brilijantnim otkrićima  kao sto su tautologija, dezinformacija, simulacija i negacija umetnosti, ova avangarda, u nedostatku druge perspektive,  u slikarstvo vraća umesto mozga srce i sigurnu pokretačku energiju,  genitalije.
Tako je počeo kratkotrajni period „nove slike“ sa neurednom kutijom i poznatom „prljavom“ paletom kao zastitnim znacima „novog senzibiliteta“.  



Kao savremenik i svedok ovim dogadjajima, Zoran Mujbegović je prozreo sve ove igre na otvorenoj slikarsoj sceni. Nasuprot „aktuelnim“ trendovima „nove prakse“ i „novih slika“, on je odlučio da formira svoj alternativni slikarski svet, čija su izolacija i hermetičnost Mujbegovicćev odgovor na akutnu konfuziju postojeće slikarske stvarnosti.
Sa poetskom verom Mujbegović otkriva astralne prostore naseljene verodostojnim bićima i „oživelim predmetima“. Prototipove ovih oživljenih predmeta maglovito slutimo u sećanju na beogradsku grupu „Mediala“. Ali, Zoran Mujbegović se distancirao i od ovih uzora, kako bi se predao zapostavljenoj poetsko slikarskoj fantastici. Više od svega drugog hermetičan, Mujbegović nije dozvolio da bilo koja od „zavrsenih“ ideja „udje“ u područje njegovog slikarskog sveta.
Njegov ideal je bio izgradnja prostora čiste semantičke latencije  koja je istovremeno bliska i daleka od „stvarnog“ postojanja, kao i od slikanja izmišljene stvarnosti kako se inače običava u slikarstvu. Pored želje da njegova slikarska scena ostane čista od bilo kakvog nametnutog značaja, Mujbegović nema ništa protiv da ona bude umetnički i slikarski privlačna. Pri tome, on ne aludira na bilo koju drugu stvarnost sem sopstvene Utopije i ne krije da je ta njegova Utopija estetska. Jer, samo u njegovom neskrivenom estetetizmu prizori postaju istinski demistifikovani. Prizori Mujbegovićevih slika su oslobodjeni balasta eksterno nametnutih sadržaja i zrače čistom radošću duha koji je opijen simbolima Mujbegovićeve mašte.
U svetlu ove radosti, naslikani predmeti dobijaju metafizički status bića. Njihov izgled odražava svesno umetnikovo odbijanje bilo kakvog sporazuma sa stvarnošću. Istovremeno oni zrače iskrenom čežnjom za prirodom i njenim lepotama.
Zoran Mujbegović ne izražava ovu žudnju jednostavnim preslikavanjem  sveta.Ona se može izraziti samo jezikom simbola jer su samo oni u stanju da svemir i svest istovremeno spoje na istom mestu.
Đorđe Kadijević